10 Mayıs 2010 Pazartesi

RE-

Kendimi tekrar ediyor olmaktan şikayetçi olmam değil elbet mesele, ancak her seferinde dönüp dolaşıp aynı yere gelmek, her ne yapıyorsan onu yaptıktan sonra yorgun argın oturup yeniden bir yerlere varma yanılsamasından ve amaçlılığın amaçsızlığından bahsetmek bir süre sonra insanı, nasıl diyelim, kendinden soğutmuyor ancak sıkıyor. Sıkıldığım halt çukur elbette; daha önce bahsetmiştik bu çukurdan. Esasında her şeyden bahsetmiştik daha önce; görünüşe bakılırsa bir yere varmadan -ne ironik bir ifade, misyonumu doldurdum. Kafamdaki, yaşamı sürdürülebilir kılma tatmin araçlarını egonun sponsorluğunda kullanarak, hâlâ, bile bile, sonunda yine parafrazdan ötesine geçemeyeceğimin farkında olarak, uyum sürecini atlatamadan ülkesine geri dönecek bir sporcu gibi, uğraşıyorum. Okuyorum, izliyorum, üretkenliği sıfıra indirdim ve kendime bundan rahatsız olmamayı öğretiyorum, ve? Okuyorsun, kendini geliştiriyorsun. Kendini geliştirdiğini hissetmen seni kayanın üzerindeki sürüngenden ayırıyormuş gibi göründüğü için tatmin oluyorsun, ancak işine geldiğinde, bunun aksine, kısırlığını farkındalık bağlamında açıklıyorsun. Kendini ve koşullan(dırıl)mışlığını yenemediğini kabul edemiyorsun.

Üretilen, icra edilen, sunulan her şey, bir öğretide bulunmak veya ayakları zonklarcasına yormak, kısaca "kendini gerçekleştirmek" sakızı, kişinin varlığını kanıtlarıyla ortaya koyarak kendine ve umursananlara gösterme amaçlı. Temelde niyet tanınma, göz önünde olma olarak algılanabilir ancak asıl mesele ölüme karşı çaresizce, tsunamiye karşı can yeleği giyer gibi, gard almak. Temelin şaşma ihtimaline karşı test adına sorulacak soru: Akıldaki mükemmelliğin her gereğini yerine getiren ve piramidin tepesine ulaşmayı sağlayan, her dilendiğinde yerine geçilebilen şartsız köle konumundaki bir klonunuz olsa, hiçbir şey yapmamayı kaldırabilir miydiniz?

1 yorum:

liladreams dedi ki...

gecenlerde bir soz duymustum. yazinizi okurken ilk aklima gelen sey oldu. Diyorlardi ki; 'olucegini bile bile yasayan yegane canli insandir.'

Bazen bilerek, bazense unutarak ayni ugraslari tekrar tekrar veriyoruz. Hani belki bu sefer farkli olursa diye. Lakin hic bir sey yapmamak tabiri caizse maya'mizda yok sanirim. Akabinde, olucegimizi bilsek de hayat yine hayat. Hem acisi hem tatlisiyla.