27 Eylül 2013 Cuma

15

İnsanlığın tren yordamıyla ölümle yüzleşmesi, vagonların tehditkar tavırlarından daha çok, vagon ve raylarıyla bir bütünün zihinde oluşturduğu imge ve izlerle gerçekleşmiştir. Birkaç anı kırıntısının işbirliği, damarla buluşmuş bir bıçaktan daha keskindir.

Gecenin altını çizdiği tren sesi. Işığın yokluğundan göremediğim, kahverengi güneşlikler. Bakırköy'e doğru sallanmaya başlamış vagonların bıraktığı son ses izinin üstüne binmemeye özen gösteren bir diğer Alman uçağı. Dedemin, alacaklarına ulaşamayan nefes verişi. Babaannemin rahatsız sıcaklığı ile soğuk nevresimin birleşimi. Uyu artık, evlat.

O güvenli koku bir daha asla seninle olmayacak.

Hiç yorum yok: