23 Ocak 2016 Cumartesi

Şaneşin - 5

Hatıraların değiştirilebileceğini ve duyguların değişebileceğini öğrenmiştik. Tık derdi ölüm ve çekip giderdi duygu; sormadan, beklemeden, doğru anı umursamadan. Doğru anlar duyguların içindeydi çünkü, ve onların sahibi, alıp başını giderken ardında bıraktığı kuralları önemsemezdi. Doğru olmakla ilgilenmeyen bir an, babasından tüm lanetleri ve hiçliği kapmış bir an, bir fotoğraf, bir burukluk anı, gururun kendini öteleyemediği bir kıvılcım, seni veya beni, toplumları, yepyeni bir dünyayı silip atabilirdi.

İstanbul, Aksaray, Yusufpaşa; mekânlar anlarımca biçimlenir ve kaos ruhuma beklenmedik bir güzellik katarken, her geçen gün beni içimdeki karmaşadan çekip çıkarmaya çabalıyor ve Şaneşin’le kendimi yeniden bulmaya başlıyor, veya kendimden uzaklaşmanın yumuşak şekerine gömülüyordum; bilincimin önüme geçmesine engel olma çabam, özgürlüğe kavuşmak üzere teslimiyetlere sarılan duygularıma uçsuz bucaksız, Aksaray’ın kokuşmuş bedenlerine rağmen uçsuz bucaksız bir çayır sağlıyordu. Şaneşin’e beceriksiz kahvaltılarımdan sunuyor, bit dediği yerde şüphelerimi yanardağın içine fırlatarak bitiyordum. Bitiyor, gidiyor, onu uzaktan dinliyor, kendimi özletiyor ve coşku Cerrahpaşa’yı sardığında yanardağın başucunda bitiyordum. Kaçtığımda sarmalanıyor, sarmaladığımda dallarımdan kesilip eksiliyordum. Eksiltilerim, geçmişimden değil bugünümden seçiliyordu; Şaneşin, Avrupailikle basitleştirdiği ‘mükemmel’liğimi, Bal’dan sonra sevgilere kucak açamayacağıma inanarak inandırıcılığından soyutluyor ve sıcak sofralarımızı kendi mesafeli abur cuburlarıyla bertaraf etmeye uğraşıyordu.

Çok güldüğünde başına kötülükler musallat olacağına inanmayı bırakamayanlardanız; tüm güzel anlar, ardında başımızı yakmaya hazırlanan gölgelerce takip ediliyordu. Mutluluğa inanmayan umutsuzluğumuz dik kafalı olmayı seviyor, uçmaya başladığımızda kanatlarımıza çarpacak gölgeleri beklemeye koyuluyordu. Sonunda darbe geldi ve zavallı ben’lerin hakimiyetindeki tüm ilişkilerin bir numaralı kuralını bozmaya karşı koyamadı. Geçmişi kurcalamaya, geçmişi dondurmuş anlara kapılmaktan kendini alıkoyamamaya, Bal’ın bir türlü vazgeçemediği fotoğraflarını bugününe taşımaya başladı. “Bu böyle olmaz,” dedi. “Yanlış yapıyoruz. Bakışların yaşlanmış olabilir ancak hâlâ gençsin. Kendine saçmalama hakkı vermelisin.” Yusufpaşa’nın yalnızlık haykıran gürültü bir köşe başında öylece durmuş, ellerimizi ceplerimizden çıkaramamış, birbirimize bakıyorduk. Şaneşin ana hâkimdi ve eve yalnız gitmeye hazırlanıyordu. “Biz ne yaparsak yapalım, tekrardan öteye gidemeyecek. Acele etme. Bir süre kendi kendine kal. Sonra…”

Bu, beni bırakıp gidişlerinin ilkiydi. Oysa ki ben uzaklara gitmeye ondan başlıyor, sabahlarımı çökerten sevgisizliğimi onunla kırıyor, yalnızlığa düşkünlüğümü onun yanaklarında kırıyordum. Kendimi orada bırakıp, ona anlatıyordum. Benim saçmalama hakkım ona dairdi. “Yavaşlayalım, hatta duralım bence. Bu histen arınıp savaşabileceğimi sanmıyorum. Zaten vadedecek pek güzel zamanlarım da yok.”

Bir başka yalnız yürüyüş ve bir başka yok oluş; haklı bir mesafe alışın ardındaki o bencil yürüyüş. Girdaplarıma karşı zihnimi koymadığım gibi, bencilliğimi de Cerrahpaşa’ya varan yollarda serbest bıraktım. Emre, fare kızla güzel bir akşam geçirmeye hazırlanıyor, güzellikler beklentiyle gelirmiş gibi ıslık çalarak geleneksel peynirli makarnasını hazırlıyor, akıllı bir çocuk olup insanlığın sosyal gereklerine uyum sağlamamı ya da evden siktir olup gitmemi bekliyordu. Şaneşin burada olabilir, tüm çatışmalarımıza ve pasif agresif nefretimize rağmen en yakınım olan adam ve onun beklenmedik yeni sevgilisini tanıyabilir, onu önemsediğimi ve yaşamımın diğer parçacıklarına da tesir etmesini dilediğimi bu çok basit düzlemde fark edebilirdi.

“Seni zorlamak istemiyorum. Seninle her an beraber olmak istiyorum. Yine de zorlamayacağım. Beklemek istiyorsan beklerim. Durmak istiyorsan yine bekleyeceğim ama. Bense sadece, senin benden sıkılmandan korkuyorum. Kaybedecek çok değerli bir parçam olmaya başlaman bile beni ürkütmüyor. Lanet fotoğraflar öyle gösterişli ve çoğunlukla sahtedir ki. Nasıl inandırırım seni, senelerdir ilk kez etrafıma neşe saçabildiğime? Görmedin beni kendinden önce. İstediğin gibi olsun. Sen yazmadıkça yazmayacak, istemedikçe seni görmeye çabalamayacağım. Beklerken o aptal insanlarla kendimi oyalamaya çalışmayacağım, inan. Münih'e git. Eski sevdiğinle görüş. Dönerken ne hissettiğine bak. Ben aynı hevesle bekliyor olacağım. Geyik yapıyormuşum gibi duruyor, halbuki fena halde içtenim. Benimle vakit geçirmek istiyor olmazsan zaten şansıma küseyim. Ben seni çok özleyeceğimi adım gibi biliyorum. Senin bir kabahatin yok, ancak kalbim kırıldı. Biraz çöktüm. Seninle ilacı bırakacağımı düşünmüştüm. Gerçek olamayacak kadar güzel bir rüyadan uyanıp aniden boktan yaşamıma dönmüş gibiyim. Bir şekilde uyuyup o rüyaya dönmeye çalışacağım. Ya da… sen kendinden emin olmadığını fark edecek ve buraya gelip en yakın arkadaşımın peynirli makarnasında beni yeniden bulacaksın.”

Anlık yazışmaların kucağına oturmuş gelişmekte olan ilişkilerin kaderi, telefonlarından uzaklaşamayan, bedenini onlardan uzağa taşısa da zihnini şimdi ve burada hissedemeyen zavallı bir kaskatılık hâlinde teslimiyetini bulur: O gece Şaneşin’den cevap alamayacağımı biliyor, bu belirsiz deliğin köhne ayrıntılarından öteye kımıldayamıyordum. Emre, koca bir tabak çerçevesinin içinde ufacık kalmış Instagram porsiyonlarını Ayşe ve bana servis etmiş, aylardır tezgahında bekleyen beyaz Sauvignon’un mantarıyla cebelleşiyordu. “Hay allah, yine yapamadık,” deyip gülmeye başladı. Ayşe makarnasını kemirmeyi bırakıp, teferruatlı uzantıları ile hayli karmaşık bir makineye benzeyen tirbuşonu Emre’nin elinden kaptı.
“Bak şimdi, basit düşüneceksin. Önce kanatları aç, sonra başını buraya kilitle. Şimdi yavaş yavaaş, anahtarı çevirmeye başla. Basit düşün.” Yemek yapan bir erkek, birlikte haşat edilen bir şarap mantarı ve sıcak bir oda. Onları yalnız bırakmam gerekiyor, kendimde hareket edecek gücü bulamıyordum. Kendimi öylece bırakmış, yalnızca yiyor ve üçüncü tekerlek olarak mahcup gözlerle su bardağıma doldurduğum şarabı içiyordum. Emre ve Ayşe, zaman geçer ve ışıklar gözümüze loş gelmeye başlarken birbirlerini okşuyor, Band of Horses dinliyor, kendini iyi hissettiği tonundan belli kadife sesleriyle, arkadaşlığın ve tutsaklığa yükselen sevgililiğin ortasında, karda kaybolan küçük çocuklar gibi yuvarlanan bağlarına kenetleniyorlardı.
“İlk bisikletim pembeydi tabii. Babam düz bi adam canım, ne bekliyorsun. Yan tekerleri ne zaman çıkardığımızı hatırlamıyorum ama. Galiba hemen sonra büyüdüm zaten, yeni bi tane aldık. Kırmızı. Markası neydi… Alevli malevli F harfini hatırlıyorum sadece. Yedi yaşında filanken her akşamüstü onu alıp parka giderdim. Daire gibi ufak bi yokuş vardı, bir yukarı bir aşağı gidip gelirdim, hızlı hızlı.”
Ayşe bir anda başını çevirip âşık bakışlarını Emre’ye fırlattı. “Bak söyleyeceğim ama yargılamak yok. Ay nasıl yapmışım ya, inanmıyorum.”
“Neyi?”
“Benden soğumayacağına söz ver.”
“Yani, bunu pek denetleyemeyiz aslında ama, söyle hadi.”
“Polismişim gibi yapardım! Bisiklet yere yakındı, ben de yatardım iyice üstüne, hızlı hızlı vın vın suçlu kovalardım.”
Emre güldü. “Bu muydu senden soğuyacağım şey?”
“Polis olmak isterdim diyorum. Şimdi, öyk, yani. Bütün o Gezi olayları filan.”
“Çocukmuşsun yahu. Ben çocukken çöpçü olmak isterdim. Çok havalı gelirdi kamyonun arkasından hoaa huoo diye atlayıp koşturmaları.”
“Bisiklet?”
“Hmm. Maviydi galiba. Pek iyi süremezdim ben. Biraz kullandım, sonra kardeşime verdik herhalde-“
“Bi kere bi solucanı ezmiştim, böyle tam ortasından,” diye Emre’nin sözünü kesti Ayşe. “Hiç unutmuyorum o görüntüyü. Hayvan ikiye ayrıldı, bi yarısı karşı kaldırıma bi yarısı diğer kaldırıma gitmeye çalışıyordu. Çok ağladım sonra. Yazık değil mi hayvana?”
“Yani, bugün öğlen kızarmış tavuk yiyorduk aslına bakarsan…”
“Ama onları biz öldürmedik. Bu solucan, öylece gidiyordu yolunda, yuvasına gidiyordu belki, eve gideyim yemek yiyeyim diye düşünüyordu filan. Sonra vınnn kendini polis sanan bi cadaloz gelip ortadan ikiye ayırdı hayvanı.”
Kahkahayı patlattı Emre. “Solucanın böyle düşündüğünü sanmıyorum.”
“Evet. Düşünmüyor çünkü artık.”
“Solucanın herhangi bir şekilde herhangi bir şey düşündüğünü sanmıyorum.”
Ayşe, anlaşılmadığına kanaat getiren umursamaz bakışlarla Emre’yi süzüyordu. Başını ondan öteye çevirdi, perdedeki huzmeyi izleyerek serçe parmağının tırnağıyla oynamaya başladı. Emre ne kadar şarabı kaldığını anlamak için kadehinin kalçasını kıvırıyordu.
“İyimiş bu şarap di mi Yiğit-“
“Bisikleti filan özlüyorum galiba,” diye araya girdi yine Ayşe. “Solucanı ezdik, polis olduk, falan filan ama. Yere nasıl yakındı bi görsen. Ön lastiği izlemek çok hoşuma gidiyordu. Aşağı, yukarı, aşağı, yukarı… Şimdi anca Büyükada’ya gider yokuşlar arasında perişan oluruz.”

Onları dinlemiyor, yalnızca izliyordum. Telefonumdaki keskin cevap beni çocukluk bisikletimi düşünmekten alıkoyuyordu: “Gülçin’le bi ev partisindeyiz. Seni unutmam lazım.”
“Seni unutmam lazım.”

Gülçin’in sevgilisi Furkan, Çapa’da üç erkekle birlikte yaşıyordu ve Şaneşin birkaç gün önce bana bu partiye gidebileceğini, ancak gitmeyi hiç istemediğini, giderse Gülçin’in hatırına gideceğini söylemişti; gitmeyi istemiyordu, çünkü Furkan’ın hayli uzun boylu, sarışın bir arkadaşı önceki temas meraklısı dostluk meclisinde Şaneşin’i gözüne kestirmişti. “Hay allahım,” diye lafa girmeden duramadım sonunda. Emre, Arap Bacı kod adlı torbacısından aldığı fahiş fiyatlı otu sarmakla meşgul, gözlerini kağıttan ayırmadan saçlarını yana atarak dikkatini bana verdiğini ilan etti.
“Bu kız bir şey yapacak, yemin ederim bir şey yapacak.”
“Neden öyle düşündün?”
“İçime doğuyor. Arkadaşıyla partideymiş. Seni unutmam lazım diyor. Bakışlarından belli, yapar.”
“Yani Yiğit… Daha kaç gün oldu, sen de bir kez olsun kapılmayıver şöyle kızlara hemen. Hem ne biliyorsun, normal bi şekilde partiye gidemez mi yani kız.”
Ayşe, belli ki hala bisikletinin şefkatli kollarında, bana bakıyordu. Neredeyse yılbaşından söz etmeye başlayacaktım.
“Bence sen Bal’ın etkisindesin hala, paranoya yapıyorsun. Aslında dediğim gibi, biraz yalnız kalsan, kendine biraz vakit ayırsan, sonra daha sağlıklı bir ilişki kurarsın diye düşünüyorum.”
Diye düşünüyormuş. Diye düşünenlerin özgüvenlerine asla inanmayın.
“Ona hemen kapıldığım filan yok. Ama farklıydı, iyi görünüyordu, güzeldi şu geçirdiğimiz günler. Ne oldu ki şimdi?” Dalın hazır olduğunu görür görmez atlayıverdim Emre’nin üstüne.
“Dur oğlum, yakalım bi. Paranoyanı azdırmasın?”
“Sus be doktor.”

Johnny Kidd yaramaz kadınına şakıyor, oda dumanlanmaya başlıyordu. Silahımı çıkardım ve Şaneşin’e kurşun suretli, acımasız ve sabırsız cümlemi sundum. “Ahmakça girişilen içten pazarlıkları fark ettiğimde sahiplerinden soğuyuveririm. Siktir git.”

                                                  ***

Kömür gözlü, ince dudaklı kız, dört bir yanı çizgi romanlar ve eşlerini bulamamış isyankar çoraplarla dolu salonun köşesindeki pespaye yastığa kendini bırakmış, birasını yudumluyor ve karşısına geçmiş, seksenlerin punk gruplarına dair fiyakalı bir tartışmada kendini kaybeden üç genç adamı izliyordu. İyiden iyiye sarhoş olmaya başlamış, ev arkadaşının kahkahalarında annesini görür olmuştu. Genç adamların ardındaki duvara asılı eski püskü bir saate gözü takılıp duruyordu; her saat başı ağır ağır harekete geçen ve kendini gösteren ahşap guguk kuşunun kıyak bir hata ile saati geveze gençlerden birinin yağlı alnına düşürmesini umdu.
“Bu konu hakkında düşüncelerinizi alabilir miyiz, Şaneşin Hanım?” dedi genç adamlardan biri, şakacı bir tavırla.
“Bilmem ki. O yıllardan Pink Floyd iyiydi ama,” dedi kömür gözlü kız.
“Hmm. Bu kafayla sokak röportajcılarına denk gelmesen iyi olur. Sonra seni Ekşi Sözlük’ten okuruz maazallah.”
Şaneşin sıkılganca birasına sarıldı ve saatlerdir süren niteliksiz teftişini sürdürmek üzere duvarları incelemeye devam etti. Salonun ışıklardan kaçmış kuytusunda midesini sarmalayan ev arkadaşı, yarı açık gözleriyle yanı başındaki sevgilisi Furkan’a uyuşuk bir sevgi duymakla meşguldü.
“Pink Floyd devrim yaptı aslında, punk’ı çok direnişçi görürler filan ama, Floyd reisler sistemin içinde kalarak sistem eleştirisi yapabilmiş adamlar neticede,” dedi hardal saçlı, uzun boylu genç adam.
Şaneşin’in plili eteğinden sıyrılan bacaklarına sıkıştırdığı bira şişesi, her bir yudumda genç adamı tüketiyordu.
“Ooo, Utku Beyden bir klişe salvosu geldi!”
Genç adam bakışlarını Şaneşin’den ayırmadı. Smashing Pumpkins’e saçlarıyla eşlik ediyor, kolundaki gösterişli bilekliğin can alıcı noktasının kömür gözlerin fethine uygun konumlandığından emin olmaya çalışıyordu. Şaneşin onun gülümseyişine dikkat kesildi. Genç adamın tatlı bir bakışı, kendi ağzını andıran dişlek ve içten bir ağzı vardı. Şaneşin birasından bir yudum daha aldı, kendini kaybetmek istedi. Yapamadı. Genç adamın gülümseyişine ufak bir karşılık verdi ve kalkıp ev arkadaşı Gülçin’in yanına gitti.
“Gülçin, ben duramayacağım daha fazla ya. Götüreyim mi seni eve?”
“Saat iki kızım, nereye gidiyorsun?” dedi Furkan, kendinden beklemediği bir ciddiyetle. “Kalın işte burda.”
Gülçin orada değildi. Kapıldığı yumuşak karınlı dünyada, genç adamlardan esmer olanının neden köpek kılığına girdiğini sorguluyordu. Şaneşin, Furkan’a şöyle bir baktı; aklından geçenleri, yapamadıkları, beceremedikleri, beceremedikleri adına duyduğu öfkesi ve şüpheli gururu bakışlarına sıkışmıştı. Ağır ağır paltosunu giydi, fil dişlerini ilikledi, beresini kafasına geçirdi ve hardal saçlı gence son bir bakış atarak kendini dışarıya attı.

Uzun topukları Çapa sokaklarını dövüyor ve paltosunun cebine sıkıştırdığı elleri şehri teslim almaya geliyordu; o gece onu yürürken gören sıkkın bir adam böyle düşünmüştü. Şaneşin’in öfkeli topuklarıysa, sahibini yalnız ve mutsuz adamlardan korumak istiyordu sadece, ve elleri, kararsızlığın ve soğuğun pençesindeki elleri, yılgınlıktan kendilerini eskimiş astarların kucağına bırakmışlardı, o kadar. İstanbul her an olduğu gibi tantanacıydı, fakat Şaneşin’in kulaklarında daha fenası yankılanıyordu: “Siktir git. Siktir git. Siktir git.”

Gözünü kırpmaksızın Yusufpaşa’ya doğru yürürken, Cerrahpaşa’ya çıkan kestirme bayıra yaklaştığını fark etti.

                                                   ***

“Hadi be! Yok artık! Hassiktir!”
Her yolculuğumda kendimi çocukluğumu kovalarken bulurum; uyuşuk beyin kıvrımlarımda kaybolmuş, bir kayboluşun avucunda her istencimi ve kıpırtılarımı belirleyen unutulmuş, hiç fark edilmemiş, noktaları hiç birleşmemiş gizemli heykeltıraşların muzır ve dolambaçlı yaşamlarının peşinde koşmak için daha uygun bir ruh hâli bulmakta pek yetenekli sayılmam. Vefakar kanepemin kıyısına kapanmış, Ayşe’nin nihayet rahat bıraktığı huzmeyi izliyor ve saf günlerimin kırılgan Yiğit’ini arıyordum.
“Şimdi anlıyorum galiba.”
“Oğlum, özür dile kızdan,” deyip duruyordu Emre. Ellerini ensesine koymuş, Ayşe’nin göğüslerinin yastık konforunun tadını çıkarıyordu.
“Dur Şimdi. Mert. Aman… Emre. Sana küçükken bi takıntım vardı demiştim, hatırlıyor musun?”
“Hangisi?”
“Haa, çok komik… Yedi, sekiz yaşındayken. Yolda yürürken elim yanlışlıkla bi araba farına filan değerse, diğer elimle de dokunmam gerekiyordu. Yoksa devam edemiyordum yola. Sonra iki defa daha sağ elle. İki defa sol elle. Böyle, iki elle de üçe tamamlıyordum dokunuşları. Kaç kere, bu sefer yapmayacağım ya deyip, annemin elini bırakıp koştura koştura geriye dönüp böyle, tamamlardım.”
“Söylemedin bence bunu ama ben ayıcıkla olanı biliyorum, ayıcığı sevgilinmiş gibi yatağın yanına koyup uyutup… maviş maviş ayıcık. Maviş miydi ya neydi o.. maviydi ama. Rahat mıdır.”
“Ne diyorsun oğlum. Ayı mayı yok, senindir o. Bak dinle. Tam o yaşlarda annemle babam boşanıyordu. Ben de, bir annemin evine bir babamın evine, ikisinden biriyle yürüyüp dururdum öyle. Hep o zamanlar yapardım bu dokunma geyiğini.”
“He. Dokunmak.. güzel.”
“Oğlum! Üç kere sağ, üç kere sol, tamamlıyordum. Birlikte olsunlar diye, illa ki tamamlıyordum lan! Ondan yapıyordum galiba.”
Sağlam bir kahkaha patlattım. Uyuklamakla meşgul Ayşe panikle doğruldu, Emre’yi göğüslerinin üzerinden atıverdi. Etrafına baktı, Emre’ye gülümsedi, kül tablasındaki pahalı cevheri bir gıdım daha tüttürdü ve yeniden yere uzandı. Çok geçmeden, yumruklarını yukarıya uzatmış, bacaklarını karnına çekmiş, kendince pedal çevirmeye başlamıştı.

“Şimdi anlıyorum,” dedim, yüzümde devasa bir sırıtışla.